Het is een illusie te denken dat een foto de objectieve werkelijkheid kan weergeven. Elke fotograaf manipuleert in min of meerdere mate de foto's die maakt. Elke fotograaf selecteert doelbewust wat hij in beeld brengt. Hij kadreert en creëert in die zin zijn eigen scene door bepaalde elementen wel en andere niet te tonen. Op die manier manipuleert hij de werkelijkheid die de fotografie als waarheid presenteert. 

Ook de traditionele fotografie, die we altijd vertrouwd hebben, is daardoor nooit “waar” geweest.De vraag rijst waar de grens ligt tussen aanvaardbare en onaanvaardbare vormen van beeldmanipulatie? 

De basale foto is geen representatie van de werkelijkheid, maar toont het verhaal van de maker. Als fotografie de werkelijkheid niet kan tonen, maar enkel de hand van de meester, dan is zij beroofd van haar status als objectief medium. Het doet denken aan de schilderkunst die sinds het ontstaan van de fotografie meerdere malen dood werd verklaard (en overigens nooit verdwenen is). Zij leek overbodig te zijn geworden als oog op de wereld, omdat zij ‘slechts’ nog de subjectieve blik van de kunstenaar te bieden had. 

Met de komst van de camera’s die voor iedereen beschikbaar zijn, is de hele wereld veranderd in een verzameling potentiële foto’s. We beleven de wereld niet meer, maar analyseren het voortdurend of het vastgelegd moet worden.De camera staat tussen onszelf en de wereld. We hebben geen ervaringen meer, we maken foto’s. 

Het onvermogen van dit medium om de realiteit objectief weer te kunnen geven, verheft fotografie tot een kunstvorm.